سنگ زیر آسیاب نیستم

 «سنگ زیر آسیاب نیستم»


میگن همیشه سنگ زیر آسیاب باش؛

یعنی سکوت کن، دم نزن، بگذار لهت کنن و اسمش رو بگذارند صبر.

اما من این صبری که به قیمت له شدن تموم میشه، نمی پذیرم.


سنگ زیر آسیاب بودن یعنی راضی بشی تکه تکه بشی، بی صدا بمیری، و بقیه به جای عزتت، از خاکسترت نان بسازن.

این، فضیلت نیست؛ این، تحقیره.


من برعکس شونم.

من آدمی ام که می خواد بسازه، تغییر بده، اثر بذاره.

زندگی برام میدان برخاستنه، نه تمرین دفن شدن.


اخیراً بی احترامی دیدم و شنیدم: «باید سنگ زیر آسیاب باشی.»

اما من فهمیدم حرمت انسان از هر آسیابی بزرگتره.

سکوت شاید راحت باشه، اما سکوتی که حرمت رو می کُشه، خیانته به روح.


پس انتخابم روشنه:

انتخاب کردم سرمو بلند کنم، حتی وقتی همه چیز بخواد سرمو خم کنه.

انتخاب کردم نذارم بی احترامی به عادت تبدیل بشه.

انتخاب کردم دیگه نگم «اشکالی نداره» وقتی هر «اشکالی نداره»، تیشه ایه بر ریشه ی وجود آدمی.


سنگ زیر آسیاب بودن، شاید انتخاب بعضیاست…

اما انتخاب من اینه که بجنگم.

حتی اگر دنیا بخواد خرد کنه، می ایستم و فریاد می زنم:


«انسان بودن یعنی نذاری حرمتت، زیر هیچ آسیابی، خاکستر بشه.»

پوریا بهاروند

#زندگی #حرمت #بی_احترامی #عزت_نفس #نه_به_سکوت #انسانیت #ایستادگی #خستگی #فلسفه #دلنوشته #حقیقت #مقاومت #نه_به_تسلیم #اجتماع #نور #ادبیات #پوریا_بهاروند

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

همه چیز از نبودنت شروع می شود

 همه چیز از نبودنت شروع می شود. ( گاهی نبودن یک نفر ، فقط یک جای خالی نیست ؛ تمام شکل زندگی را عوض می کند. ) [ نقل قول از نرگس جودکی] پدرم در مرداد ۱۳۸۸ رفت . مثل تمام رفتن های ناگهانی ، مثل سکوتی که بعد از صدای بلند می ماند، مثل پرده ای که ناگهان بین تو و تمام کودکی ات کشیده می شود. و بعد... فقط نبودنش می ماند. پدر من مردی بود از جنس احترام و سکوت . صدایش را بیشتر از خشم ، در اذان شنیدم ؛ در گفت و گوهایش با مردم روستا ،  در خاطراتی که کنار چراغ کم سو برایمان تعریف می کرد. مردی که وقتی در جمع حرف میزد ، همه ساکت میشدند. نه از ترس ؛ از احترام . نه از قدرت ؛ از بزرگی . یادم هست وقتی با هم در روستا راه میرفتیم ، هر جا می رسید، کسی صدایش میزد ، کسی لبخند میزد ،  و من کنارش احساس می کردم در جای درستی از دنیا ایستاده ام. زمین ها را که نشانم میداد ، اسم آدم ها را با احترام می گفت . قصه ها را بلد بود خاطره ها را حفظ بود ، و انگار تاریخ شفاهی روستا در ذهنش راه می رفت. یادم هست وقتی کوچک بودم ، رادیو را روشن می کرد، بنان می خواند ، خودش اذان می گفت ، کتاب قانون می خواند ، یا بی هیچ...
بیشتر بخوانيد

درباره من _ پوریا بهاروند

 سلام 🌱 من پوریا بهاروند هستم، اهل اندیمشک و متولد سال ۱۳۷۴. اینجا را ساخته‌ام تا نوشته‌ها و دلنوشته‌هایم گم نشوند. چیزهایی که می‌نویسم، بیشتر برگرفته از تجربه‌های ساده‌ی زندگی، دغدغه‌های روزمره، و نگاه انسانی به دنیا و آدم‌هاست. هیچ‌وقت خودم را «نویسنده» معرفی نمی‌کنم؛ چون فقط تلاش می‌کنم حرف‌هایی را که در دلم مانده، روی کاغذ بیاورم. گاهی این حرف‌ها به شکل دلنوشته است، گاهی به شکل روایت، و گاهی فقط چند جمله کوتاه. اگر کسی نام من یا بخشی از این نوشته‌ها را جست‌وجو کرد و این صفحه را پیدا کرد، برایم خوشایندترین اتفاق است؛ چون یعنی حرف‌هایم به دست کسی رسیده که شاید به آن نیاز داشته. تمام هدفم این است که ردی کوچک از صداقت، امید و انسانیت در دنیا باقی بماند. پوریا بهاروند
بیشتر بخوانيد

روز دختر 19 مهر 1404

 خدا وقتی لبخند زد، دختر آفریده شد… از عطرِ دلِ خودش، از روشناییِ عشق. دختر، واژه نیست آغوشِ خداست بر زمین. هر جا دختری می خندد، جهان آرام تر می چرخد. روزِ تمام دخترانِ این سرزمین، روشن تر از سپیده. پوریا بهاروند 19 مهر 1404 03:33
بیشتر بخوانيد