« نه… من امیدم را حفظ نمیکنم »
« نه… من امیدم را حفظ نمیکنم »
از کریستوف والتس، بازیگر بزرگ آلمانی، پرسیدند:
« چطور در این شرایط وحشتناک امروز، امیدت را حفظ میکنی؟ »
او ژست نگرفت.
لبخند نزد.
شعار نداد.
فقط یک کلمه گفت:
« نمیکنم. »
در جهانی که هر سلبریتی می خواهد با چند جمله ی بی نمک و چند لبخند تمرینی، «پیامبر امید» باشد،
همین دو واژه، از هزار سخنرانی پر زرق و برق صادق تر است.
ما عادت کرده ایم به دنبال قهرمان های قلابی بگردیم؛
کسانی که روی فرش قرمز می درخشند اما در تاریکی حقیقت، خاموش اند.
ما تشنه ی صداقتیم،
اما اغلب به جای آب زلال حقیقت،
با شربت های قلابی انگیزشی سیراب می شویم.
شاید برای همین است که یک «نمی کنم» کوتاه،
مثل پتک بر سرمان فرود می آید.
چون یادمان می آورد:
امید، کالا نیست.
امید، دکمه ی لایک و فالو نیست.
امید را نمی شود تولید انبوه کرد.
امید، اگر معنا دارد،
از دل زخم می آید، از دل رنج.
از روبه رو شدن با حقیقت، نه از انکار آن.
حقیقت، همیشه سنگین تر از شعار است.
و گاهی شجاعت یعنی همین:
اعتراف کنی که امیدت را حفظ نمی کنی،
اما با این حال، هنوز ادامه می دهی.
راز انسان همین جاست.
ما بی امید هم ادامه می دهیم،
نه به خاطر شعار،
نه به خاطر دلداری،
بلکه به خاطر آن آتش خاموشی ناپذیر که اسمش را «زیستن» گذاشته ایم.
✨ امیدِ واقعی، از دلِ صداقت متولد می شود،
نه از دروغ های رنگی.
✒️ پوریا بهاروند| حقیقت همیشه روشن تر از امیدِ دروغین است.
#پوریا_بهاروند #کریستوف_والتز #نه_من_امیدم_را_حفظ_نمیکنم #حقیقت #امید #فلسفه #انسانیت #سینما #نه_به_شعار #زندگی #ادبیات
نظرات
ارسال یک نظر