گاهی یک جمله

 گاهی یک جمله، تمام تعریف ما از زندگی را زیر و رو می کند.

امشب صحنه ای دیدم که هنوز قلبم را رها نکرده.

در سریال یلو استون _ yellowstone ، وقتی مونیکا فرزند نوزادش را از دست داد، جان داتون آرام به او گفت:

«پسر تو هم یه زندگی عالی داشت، مونیکا.

فقط ماییم که میدونیم عمرش کوتاه بوده.

تنها چیزی که اون می دونست و تجربه کرد، عشق تو بود»

این جمله مثل آینه ای جلوی روحم گرفته شد.

ما همیشه زندگی را با طول روزها می سنجیم؛ با سال هایی که روی تقویم خط می خورند.

اما حقیقت این است: زندگی به درازا نیست، به ژرفای لحظه هاست.

کامل بودن یعنی حتی اگر تمام سهمت از جهان فقط چند تپش کوتاه باشد، همان چند تپش سرشار از عشق باشد.

کامل بودن یعنی چشم هایت جز روشنایی آغوش کسی که دوستت دارد، هیچ زشتی ای را نبیند.

گاهی یک زندگی کوتاه، کامل تر از عمری طولانی است که در آن هرگز محبت جریان نداشت.

گاهی یک نگاه، یک لبخند، یک لمس… وزنی دارد که از هزار سال تاریخ سنگین تر است.

و شاید راز جاودانگی همین باشد:

که در پایان همه چیز، کسی باشد که آرام بگوید:

«تمام آنچه شناخت، عشق من بود.»

پوریا بهاروند

#پوریا_بهاروند

#زندگی #عشق #امید #یلوستون #غم #دلنوشته #فلسفه #انسانیت #نور #حقیقت #ادبیات #نه_به_تسلیم #کوتاه_اما_عمیق