« بی احترامی افتخار نیست »

 « بی احترامی افتخار نیست »


روزگار عجیبی شده…

جایی که ادب را «ساده لوحی» می نامند،

و بی رحمی را «هوشمندی».

جایی که احترام گذاشتن خجالت دارد،

اما تحقیر کردن افتخار است.


_ در مدرسه:

معلمی که موهایش از سال ها گچ و تخته سپید شده، آرام درس می دهد.

شاگردی پچ پچ کنان او را مسخره می کند تا صدای خنده ی بغل دستی اش بلند شود.

هیچکس نمی فهمد این خنده، وزنه ای می شود روی شانه های مردی که عمرش را صرف روشن کردن آینده ی همین شاگردها کرده است.


_ در محل کار:

کارمندی با احترام سلام می کند،

و دیگری حتی سر بلند نمی کند.

فکر می کند «مقام» یعنی بالاتر از سلام و احترام بودن؛

غافل از این که بی احترامی، هر مقامی را کوچک می کند.


_ در محله:

پیرزنی کیسه ی خرید را روی زمین می کشد.

دست هایش مثل شاخه های لرزان پاییز می لرزند.

پسرکی با موتور از کنارش رد می شود،

بی آن که حتی نگاه کند…

انگار انسانیت را هم جا گذاشته باشد.


_ در خیابان:

چراغ قرمز همه را متوقف کرده.

راننده ای بی قرار بوق می زند، شیشه را پایین می کشد و ناسزایی پرتاب می کند.

ماشین کناری اش مادری نشسته با کودکی در آغوش.

کودک با چشمان ترسیده به این صحنه نگاه می کند…

و شاید همان جا یاد بگیرد که بی احترامی، راه زنده ماندن در این شهر است.


این ها صحنه های تکراری زندگی ماست.

اما ما چنان به آن ها عادت کرده ایم

که دیگر زشتی شان را نمی بینیم.

مثل بیماری ای که سال ها با درد زندگی کرده،

و خیال می کند این درد «عادی» است.


بی احترامی بیماری خاموش جامعه ی ماست؛

و خطرناک تر از خودش،

این است که به اسم «ارزش» جا زده شده.


اما ما هنوز می توانیم انتخاب کنیم:

_ بزرگی در ساختن است، نه در شکستن.

_ جسارت در حرمت گذاشتن است، نه در لگدمال کردن آن.

_ آزادی در ریشه داشتن است، نه در بریدن ریشه ها.


من انتخاب کرده ام با این سقوط همراه نشوم.

و تو هم می توانی انتخاب کنی.

ما با هم می توانیم موجی تازه بسازیم؛

موجی که دوباره احترام را ارزش کند،

حرمت را از خاک بردارد و بلند کند،

و یادمان بیاورد انسان بودن، یعنی حرمت داشتن.


این فقط یک شعار نیست؛

این دعوتی است به همه ی ما.

به هر کس که نمی خواهد آینده ی فرزندانش

در شهری بی حرمت و بی ریشه رقم بخورد.


پس بیایید دوباره یادمان بماند:

«بی احترامی افتخار نیست؛

حرمت، ریشه ی زندگی ماست.»


✒️ پوریا بهاروند | حرمت، ریشه‌ی زندگی


#پوریا_بهاروند #بی_احترامی_افتخار_نیست

#احترام #انسانیت #حرمت #فرهنگ

#تفکر_اجتماعی #فلسفه_زندگی

#جامعه #مانیفست

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

همه چیز از نبودنت شروع می شود

 همه چیز از نبودنت شروع می شود. ( گاهی نبودن یک نفر ، فقط یک جای خالی نیست ؛ تمام شکل زندگی را عوض می کند. ) [ نقل قول از نرگس جودکی] پدرم در مرداد ۱۳۸۸ رفت . مثل تمام رفتن های ناگهانی ، مثل سکوتی که بعد از صدای بلند می ماند، مثل پرده ای که ناگهان بین تو و تمام کودکی ات کشیده می شود. و بعد... فقط نبودنش می ماند. پدر من مردی بود از جنس احترام و سکوت . صدایش را بیشتر از خشم ، در اذان شنیدم ؛ در گفت و گوهایش با مردم روستا ،  در خاطراتی که کنار چراغ کم سو برایمان تعریف می کرد. مردی که وقتی در جمع حرف میزد ، همه ساکت میشدند. نه از ترس ؛ از احترام . نه از قدرت ؛ از بزرگی . یادم هست وقتی با هم در روستا راه میرفتیم ، هر جا می رسید، کسی صدایش میزد ، کسی لبخند میزد ،  و من کنارش احساس می کردم در جای درستی از دنیا ایستاده ام. زمین ها را که نشانم میداد ، اسم آدم ها را با احترام می گفت . قصه ها را بلد بود خاطره ها را حفظ بود ، و انگار تاریخ شفاهی روستا در ذهنش راه می رفت. یادم هست وقتی کوچک بودم ، رادیو را روشن می کرد، بنان می خواند ، خودش اذان می گفت ، کتاب قانون می خواند ، یا بی هیچ...
بیشتر بخوانيد

درباره من _ پوریا بهاروند

 سلام 🌱 من پوریا بهاروند هستم، اهل اندیمشک و متولد سال ۱۳۷۴. اینجا را ساخته‌ام تا نوشته‌ها و دلنوشته‌هایم گم نشوند. چیزهایی که می‌نویسم، بیشتر برگرفته از تجربه‌های ساده‌ی زندگی، دغدغه‌های روزمره، و نگاه انسانی به دنیا و آدم‌هاست. هیچ‌وقت خودم را «نویسنده» معرفی نمی‌کنم؛ چون فقط تلاش می‌کنم حرف‌هایی را که در دلم مانده، روی کاغذ بیاورم. گاهی این حرف‌ها به شکل دلنوشته است، گاهی به شکل روایت، و گاهی فقط چند جمله کوتاه. اگر کسی نام من یا بخشی از این نوشته‌ها را جست‌وجو کرد و این صفحه را پیدا کرد، برایم خوشایندترین اتفاق است؛ چون یعنی حرف‌هایم به دست کسی رسیده که شاید به آن نیاز داشته. تمام هدفم این است که ردی کوچک از صداقت، امید و انسانیت در دنیا باقی بماند. پوریا بهاروند
بیشتر بخوانيد

روز دختر 19 مهر 1404

 خدا وقتی لبخند زد، دختر آفریده شد… از عطرِ دلِ خودش، از روشناییِ عشق. دختر، واژه نیست آغوشِ خداست بر زمین. هر جا دختری می خندد، جهان آرام تر می چرخد. روزِ تمام دخترانِ این سرزمین، روشن تر از سپیده. پوریا بهاروند 19 مهر 1404 03:33
بیشتر بخوانيد