آتشِ خدا در دلِ انسان

 آتشِ خدا در دلِ انسان


خدا، آتش را نیافرید که بسوزاند،

که بیافروزد.


هر دلی که به عشق رسید،

از شعله گذشت،

اما خاکستر نشد

نور شد.


رنج، آزمونِ راستی ست؛

ایمان، ایستادن میانِ سوز و یقین.


آتش اگر از بیرون بتابد، می سوزاند؛

اگر از درون برخیزد، می رویاند.


و انسان،

میانِ این دو آتش زاده شد:

یکی از خاک، یکی از خدا.


آن که از درون سوخت،

به روشنایی بدل شد؛

و آن که از بیرون گریخت،

در سردیِ سایه خاموش شد.


زیباییِ عشق، در فنا شدن نیست

در آن است که بسوزی

و بفهمی:

نور، فرزندِ آتش است.





از مجموعه ی «در روشنایی درون»

✒️ پوریا بهاروند


#پوریا_بهاروند #در_روشنایی_درون #شعر_نو #عرفان #فلسفه_زندگی #ادبیات_فارسی #دلنوشته

29/07/1404

14:25

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

همه چیز از نبودنت شروع می شود

 همه چیز از نبودنت شروع می شود. ( گاهی نبودن یک نفر ، فقط یک جای خالی نیست ؛ تمام شکل زندگی را عوض می کند. ) [ نقل قول از نرگس جودکی] پدرم در مرداد ۱۳۸۸ رفت . مثل تمام رفتن های ناگهانی ، مثل سکوتی که بعد از صدای بلند می ماند، مثل پرده ای که ناگهان بین تو و تمام کودکی ات کشیده می شود. و بعد... فقط نبودنش می ماند. پدر من مردی بود از جنس احترام و سکوت . صدایش را بیشتر از خشم ، در اذان شنیدم ؛ در گفت و گوهایش با مردم روستا ،  در خاطراتی که کنار چراغ کم سو برایمان تعریف می کرد. مردی که وقتی در جمع حرف میزد ، همه ساکت میشدند. نه از ترس ؛ از احترام . نه از قدرت ؛ از بزرگی . یادم هست وقتی با هم در روستا راه میرفتیم ، هر جا می رسید، کسی صدایش میزد ، کسی لبخند میزد ،  و من کنارش احساس می کردم در جای درستی از دنیا ایستاده ام. زمین ها را که نشانم میداد ، اسم آدم ها را با احترام می گفت . قصه ها را بلد بود خاطره ها را حفظ بود ، و انگار تاریخ شفاهی روستا در ذهنش راه می رفت. یادم هست وقتی کوچک بودم ، رادیو را روشن می کرد، بنان می خواند ، خودش اذان می گفت ، کتاب قانون می خواند ، یا بی هیچ...
بیشتر بخوانيد

درباره من _ پوریا بهاروند

 سلام 🌱 من پوریا بهاروند هستم، اهل اندیمشک و متولد سال ۱۳۷۴. اینجا را ساخته‌ام تا نوشته‌ها و دلنوشته‌هایم گم نشوند. چیزهایی که می‌نویسم، بیشتر برگرفته از تجربه‌های ساده‌ی زندگی، دغدغه‌های روزمره، و نگاه انسانی به دنیا و آدم‌هاست. هیچ‌وقت خودم را «نویسنده» معرفی نمی‌کنم؛ چون فقط تلاش می‌کنم حرف‌هایی را که در دلم مانده، روی کاغذ بیاورم. گاهی این حرف‌ها به شکل دلنوشته است، گاهی به شکل روایت، و گاهی فقط چند جمله کوتاه. اگر کسی نام من یا بخشی از این نوشته‌ها را جست‌وجو کرد و این صفحه را پیدا کرد، برایم خوشایندترین اتفاق است؛ چون یعنی حرف‌هایم به دست کسی رسیده که شاید به آن نیاز داشته. تمام هدفم این است که ردی کوچک از صداقت، امید و انسانیت در دنیا باقی بماند. پوریا بهاروند
بیشتر بخوانيد

روز دختر 19 مهر 1404

 خدا وقتی لبخند زد، دختر آفریده شد… از عطرِ دلِ خودش، از روشناییِ عشق. دختر، واژه نیست آغوشِ خداست بر زمین. هر جا دختری می خندد، جهان آرام تر می چرخد. روزِ تمام دخترانِ این سرزمین، روشن تر از سپیده. پوریا بهاروند 19 مهر 1404 03:33
بیشتر بخوانيد